In Honduras op vakantie

3/8 Valle de Angeles 03.00u

Ons dagje in Juticalpa was vooral memorabel door een bezoek aan Don Alberto, vroegere baas van Paul die nu een ziekenhuis runt (2010) in Catacamas. Het is een unicum in het land omdat het de enige ziekenhuis is die gratis zorg verleent. Financiële ondersteuning komt deels van de staat maar vooral van donaties. Het gaat erom, volgens Don Alberto, om goed om te gaan met de middelen die er zijn en toch steeds kwaliteit te blijven bieden. Eenvoudig lijkt het me niet...😏

Met een kort maar hevige regenbui hebben de kinderen gezien hoe snel de straten in een modderpoel veranderen (door slechte riolering oa) en dat in de slechte staat van de straten met zijn vele kuilen, niet zo evident is om te rijden.

Gisteren zijn we stilaan begonnen met onze terugtocht naar huis. Ongelooflijk hoe snel de dagen hier voorbij zijn gegaan!

Onderweg naar Tegucigalpa hebben we restanten van betogingen gezien (lange files, verbrande en smeulende auto banden, politie en legerdiensten). Regelmatige betogingen zijn het gevolg van ongenoegen tov de president en zijn (corrupte)beleid. Een zeer mooi land als Honduras wordt jammer genoeg  bestuurd door foute mensen 😢...

Eens in Tegucigalpa hebben we een blije weerzien gehad met Xiomara, een dame bij wie Paul in La Union een tijdje heeft bij gewoond. Verhalen werden uitgewisseld, er werd bij gepraat maar uitgepraat zijn we zeker niet geraakt 😉. Ook met haar zal er in de toekomst contact gehouden worden.

Onze laatste nacht in Honduras is het in Valle de Angeles. Een idyllische dorp boven Tegucigalpa. Koeler ook. Misschien om ons al te kunnen voorbereiden voor belgische temperaturen? 😉

Voor de aandachtige lezers, jullie merken op dat het nog zeer vroeg is en toch ben ik al aan het schrijven. Misschien door wat zenuwen? Mogelijk. Binnen enkele uren gaan we richtong huiswaarts, eerst een korte vlucht naar Dallas om een nacht door te brengen op Amerikaanse bodem. Als alles goed gaat komen we maandag aan in Amsterdam. En vandaar gaan we de trein nemen naar Antwerpen, om misschien uitgeput thuis toe te komen maar zeker zeer tevreden en dankbaar voor de vele ervaringen die op onze weg kwamen tijdens deze vakantie.

Ik dank jullie, lezers en volgers, voor deze blog te volgen. Het was voor mij de eerste keer om zulks te schrijven en om  deze ongelooflijke reis weer te geven. Al was het niet altijd evident om kort en bondig te zijn 😉. Uiteraard zijn jullie allemaal welkom om thuis het hele verhaal te horen bij pot en pint 😁

Ik wil  Kathleen, Maaike en Laura bedanken voor mee te gaan op deze verre reis. Ze hebben de vele autoritten (met soms diepzinnige gesprekken 😉), de warmte, de vele tussenstops, de gesprekken/bezoeken in het spaans die niet altijd gemakkelijk te volgen waren,  andere (eet)gewoontes, gekkos op de kamer, rancheras muziek, zwempartijen, kaartspelen, kwis vragen beantwoorden, muggebeten, zandvlooien enz heel goed doorstaan 😁. Ik ben echt heel fier op hen! Ik vond het heerlijk om met hen op reis te gaan!

Uiteraard ben ik ook heel fier op Jasper die op het thuisfront de wacht hield terwijl we weg waren.  Zijn foto werd telkens met trots getoond aan alle vrienden die hem beschrijven als "guapo". Ik kan dat enkel beamen 👍😁

En natuurlijk wil ik Paul ook bedanken. Zonder hem was deze reis niet mogelijk geweest.

Zonder hem vas deze, reeds meer dan 20jaar durende LIEFDESREIS niet mogelijk. ❤

Groetjes en tot gauw,

Lynn